“Je kinderen zullen zichzelf niet behandelen zoals jij hen behandelt. Ze zullen zichzelf behandelen zoals jij jezelf behandelt.”

Deze woorden kwamen binnen toen ik zelf moeder werd😅. Ik wist van tevoren dat ik niet perfect zou zijn—geen enkele ouder is dat, maar ik was me er niet volledig van bewust hoe mijn kinderen me zouden confronteren met mijn eigen patronen. Hoe ze me feilloos zouden spiegelen waar ik zelf nog mocht groeien.

Neem bijvoorbeeld mijn dochter. Als ik haar haren kam en net iets te hard trek, dan zegt ze: “Mama, je moet wel sorry zeggen, hè!” Soms betrap ik mezelf erop dat mijn “sorry” niet snel genoeg komt. Waarom eigenlijk? Omdat ik als volwassene geneigd ben om door te gaan, te relativeren, te denken dat het niet zo erg is? Maar zij herinnert me eraan: als ik wil dat mijn kinderen respectvol met anderen omgaan, moet ik dat zelf ook echt voorleven.

Of wanneer mijn twee meisjes ruzie maken en ik ze hoor roepen: “NIET ROEPEN!” Uh… juist. Dat komt me ergens bekend voor. 🤦‍♀️

Ik zie het ook telkens weer bij de ouders die ik begeleid. Onze kinderen laten ons zien waar wij nog vastzitten, niet door wat ze zeggen, maar door hoe ze reageren op ons gedrag, onze energie, onze overtuigingen. Ze houden ons een spiegel voor—en dat kan confronterend zijn.

De spiegel die we liever vermijden

Wanneer onze kinderen ons raken in onze diepste pijnstukken, hebben we twee keuzes:

🌱 We zien het als een kans om te groeien. We nemen verantwoordelijkheid, worden nieuwsgierig naar onze eigen patronen en proberen anders met onszelf om te gaan.
🥀 Of we blijven hangen in onze triggers. We reageren vanuit pijn, blokkeren bepaalde emoties en geven – zonder het te willen – deze patronen door aan onze kinderen.

“Stel je voor dat jij degene bent die een patroon doorbreekt dat al generaties lang meegaat. Dat jouw kinderen wél mogen voelen wat jij nooit mocht voelen.”

Ik zeg dit zonder oordeel, want ik weet hoe moeilijk het is. Stel je voor dat jij degene bent die een patroon doorbreekt dat al generaties lang meegaat. Dat jouw kinderen wél mogen voelen wat jij nooit mocht voelen. Dat ze mogen rusten zonder schuldgevoel. Dat ze fouten mogen maken zonder zich waardeloos te voelen. Dat dit begint bij jou.☺️

Patronen die we (onbewust) doorgeven

🫣 Perfectionisme: Volwassenen die leerden dat fouten maken ‘gevaarlijk’ is (omdat ze bijvoorbeeld enkel liefde of goedkeuring kregen als ze iets goed deden). Dit gebeurt subtiel: door streng te zijn voor jezelf, door altijd door te gaan, of door onbewust van je kinderen te verwachten dat ze het ‘goed’ doen. Graag zien omwille van wat ze bereiken dat net iets harder doorweegt dan omwille van wie ze zijn.

🫣 Emoties onderdrukken: Als jij als kind hoorde “Overdrijf niet” of “Stop met wenen, zo erg is het niet”, dan is de kans groot dat je – zonder het te willen – diezelfde boodschap doorgeeft. Niet per se in woorden, maar in hoe ongemakkelijk je wordt bij de tranen van je kind. En dat snappen ze sneller dan je denkt.

🫣 Altijd nuttig bezig zijn: Rust? Wat is dat? Als je hebt geleerd dat ‘niets doen’ lui is, dan voelt het misschien raar als je kind urenlang in pyjama speelt. Of merk je dat je zelf altijd bezig blijft, zelfs als je eigenlijk snakt naar een pauze. Grote kans dat je kind dit overneemt en later ook moeite heeft met ontspanning.

🫣 Jezelf opofferen: Hoe vaak zeg jij: “Nee hoor, ik heb niks nodig” terwijl je eigenlijk doodmoe bent? Of zet je de behoeften van iedereen boven die van jezelf?

Herkenbaar? Je bent niet alleen.🤗

Hoe kunnen we hier bewust mee omgaan?

De eerste stap naar verandering is bewustwording. En gelukkig hoeft dat niet zwaar en ingewikkeld te zijn. Hier zijn een paar simpele manieren om hiermee aan de slag te gaan:

1. Zie je kind als een spiegel🪞
Elke keer dat je een sterke emotie voelt bij iets wat je kind doet, stop dan even. Wat doet dit met jou? Welke overtuiging wordt hier getriggerd? Dit is geen makkelijke oefening, maar het opent de deur naar heling.

2. Wees mild voor jezelf🌸
Je hoeft dit niet perfect te doen. (Dat zou trouwens net dat perfectionisme opnieuw voeden. 😉) Het gaat niet om foutloos ouderschap, maar om bewust ouderschap. Als jij opmerkt “Oeps, daar deed ik het weer” – dan ben je al aan het groeien.

3. Leef het voor🦚
Vraag jezelf af: Wat wil ik dat mijn kind over zichzelf gelooft? En hoe kan ik dat eerst in mezelf verankeren? Wil ik dat mijn kind weet dat rusten oké is? Dan mag ik mezelf ook toestaan om te rusten. Wil ik dat mijn kind zichzelf accepteert zoals hij/zij is? Dan mag ik dat ook voor mezelf oefenen.

4. Zoek steun🙏🏻
Je eigen patronen doorbreken is niet iets wat je alleen hoeft te doen. Daarom heb ik mijn podcast Cyclebreakers gemaakt. Hierin deel ik inzichten over bewust ouderschap en hoe je patronen kunt doorbreken—voor jezelf én voor je kinderen. Wil je meer leren? Luister dan hier 💜.

Wat wil jij niet doorgeven?

Ik nodig je uit na te denken over een overtuiging over jezelf die je liever niet wilt doorgeven aan de volgende generatie. Misschien dat je altijd hard moet werken om waardevol te zijn? Of dat gevoelens onderdrukken de norm is? Als je het niet alleen wilt uitspitten, weet dan dat je welkom bent op consultatie om het samen te onderzoeken 😘.

Veel liefs,
Jol ❤️